ettelaat newspaper

تاريخ خبر: یکشنبه 24آبان 1388 -- 27ذی القعده 1430 --15 نوامبر 2009 -- شماره 24617یکشنبه 24آبان 1388 -- 27ذی القعده 1430 --15 نوامبر 2009 -- شماره 24617

«وَفس»؛ آلبوم خاطره‌ها

وَفس نام منطقه و نيز روستايي در استان مرکزي ايران است. منطقه وفس تا سال 1382 به بخش وسيعي از شمال اين استان اطلاق مي‌شد که دربرگيرنده 71 روستا با جمعيتي در حدود 77000 نفر بود، اما در آخرين تقسيمات «منطقه وفس» فقط به يک روستا که همان روستاي «وفس» است، محدود و آن منطقه با نام شهرستان «کميجان» در تقسيمات جغرافيايي و کشوري مشخص شد (کميجان، تا قبل از آن به عنوان يک مرکز بخش شناخته مي‌شد).‏

جمعيت فعلي اين روستا، طبق آخرين سرشماري در حدود 2000 نفر است که در فصول بهار، تابستان و پاييز، اين جمعيت به دو تا چند برابر اين رقم نيز مي‌رسد و به‌ويژه در ماه محرم جمعيت بسيار زيادي در روستا جمع مي‌شود. وسعت اين منطقه در حدود 230 کيلومتر مربع است.

وفس آب و هوايي کوهستاني و سرد دارد و در تابستان و بهار بسيار خنک و دلپذير است. باغ‌هاي متنوع گردو، سيب، آلو، آلبالو و انگور در اين روستا وجود دارد.

گيوه‌بافي، تخت‌کشي، قالي‌بافي، جاجيم‌بافي، سبدبافي و تهيه نمد از صنايع‌دستي اين منطقه به شمار مي‌رود.‏

گويش وفسي

يکي از قديمي‌ترين و فقيرترين گويش‌ها از جهت تعداد سخنگويان، گويش وفسي است. اين گويش در منتهي‌اليه حدود مرزي استان مرکزي با استان همدان، در شمال شهرستان اراک استفاده مي‌شود؛ در روستاي وفس و سه روستاي همجوار، يعني چهرقان در غرب و فرک و گورچان در شرق. اين مناطق تقريباً در يک خط فرضي واقعند که احتمالاً حدود25000 نفر از مهاجران و ساکنان اين روستاها به اين لهجه سخن مي‌گويند.‏

لهجه وفسي که به «وُوسي» موسوم است، بنا به آنچه پژوهشگران گفته‌اند، لهجه‌اي از تاتي است. ابراهيم دهگان در کتاب «فقه‌اللغه» در ضمن معرفي وفس، گويش وفس را «يکي از لهجه‌هاي قديم پارسي باستان و شاخه‌اي از تاتي» مي‌نامد.‌‏

منابع:

ويکي پديا

وبلاگ وفس

codex30x

page24

ارسال خبر از طريق ايميل

نسخه مناسب چاپ

PDF صفحات روزنامه